maandag 27 juni 2011

Mijn wonderbaarlijke ontsnapping van Hyves (2)

Als je een Hyves of Facebook account aanmaakt, dan hoef je niemand uit te leggen waarom. Je bent immers sociaal, gezellig en hip. Hef je dat account echter op, dan heb je ineens wat uit te leggen...

Het leek zo handig: al je vrienden beheren met één account. Een gewoon adresboek zou ook veel te klein zijn voor al die vrienden, want vandaag de dag kennen we al gauw honderden mensen. Maar dan heb je die vrienden in het echte leven, die niet aan Hyves of Facebook doen. Of wel een account hebben, maar ‘er niets mee doen’. Dat maakt het synchroniseren van digitaal en eh... echt leven wel lastig.

Loslaten en vereenvoudigen, dàt was de ultieme reden om ontsnappingsplannen te beramen. Op één of andere manier kostte dat Hyves profiel nodeloos veel energie. Doen alsof je 24 uur per dag dolgelukkig bent, ja zelfs digitaal de schijn ophouden kan slopend zijn. De tijdsverspilling, de ergernis over de term ‘vrienden’... het zeurde toch door mijn hoofd, vroeg toch om aandacht.

Facebook was Hyves al moeiteloos voorgegaan. Bij Hyves was de stap echter groter, die vrienden leken belangrijker. Ik moest loslaten: de angst om iets te missen. Die teruggevonden contacten van vroeger, je kon stiekem kijken waar ze uithingen, maar van contact was nauwelijks sprake. Ik moest vereenvoudigen: vrienden zijn simpelweg diegenen die op je verjaardag komen. Hiervoor hoef je dus niet op talloze profielen in te loggen. Ze zijn gewoon bereikbaar via e-mail, post of telefoon.

Soms lees ik in artikeltjes, dat mijn drijfveren niet uniek zijn. Tijd voor echte vriendschappen en gesprekken die ergens over gaan! Tja, hoe moet je dit nou uitleggen aan mensen die het echt niet snappen? Ik word al moe bij het idee. Degenen die het meest ontzet reageerden op mijn aangekondigde vertrek, zijn tevens degenen, die mijn e-mails het vaakst negeren. Pijnlijk!

De geitenweide

Foto's door Mijntje (geitenweide) en manlief (molen, kleine geitenweide).

Geitenweide
Een kleine impressie van de geitenweide. Een aardig stuk weide (niet te zien op deze foto's) waar geiten en kippen dartelen en scharrelen. Wordt onderhouden door onze achterbuurman (de man van de geitjes).











Kleine geitenweide
Een wat kleinere weide met een lief geiten-gezinnetje. De eigenaars/verzorgers wonen ernaast.













Dit doet me sterk aan bepaalde familieleden denken...









Foto's

Enthousiast over mijn koelkast (1)

Heerlijke eitjes van de kippen uit de geitenweide. Ze leggen zowel grote als kleine eieren. Ik heb daar zo'n mooi houdertje voor in mijn koelkast. Alleen de kleine eitjes zakken er doorheen...





* De term "Enthousiast over je koelkast" komt van een videohandleiding op www.dewereldredden.nl. Bekijk deze eens en raak ook enthousiast!

zondag 26 juni 2011

Ladenkastje gereviseerd

De miskoop
Vanaf het begin vond ik mijn houten Ikea ladenkastje een gruwel. De eerste jaren al wachtte ik met smart op het moment, dat deze miskoop genoeg dienstjaren had gemaakt om hem met goed fatsoen de deur naar de kringloop te wijzen. Later kwam het besef, dat ik ook een ander niet met zo'n draak kon opzadelen. Bovendien was er vele verhuizingen later nog steeds geen geld voor een vervangende kast. Slijten tot op de laatste splinter, werd dus mijn motto.

De ergernis
Het kastje was volledig gemaakt van zacht hout, ook het ladensysteem. De bovenste lade deed het nog enigszins, dus hierin zat ons beddengoed. De andere laden mochten alleen in uiterste gevallen worden geopend. Hierin zat dus linnengoed, dat we niet tot nauwelijks gebruikten. Nauwelijks is helaas niet nooit... dus als er logees kwamen, werd de onderste lade met veel gevloek opengerukt. Normaal schuiven had geen zin meer; de laden vielen er altijd uit. In de loop der jaren, wist ik steeds beter met het kastje te leven, maar de ergernis bleef.

Op een dag...
toen ik toch iets uit het kastje nodig had, ontdekte ik dat het houtje, waarover de onderste lade schoof, los zat. De ontbrekende schroef was niet te vinden, dus dit was een mooi klusje voor de zaterdag... Zaterdag hebben we altijd een schoonmaak- en klusuurtje. Manlief wilde er wel mee aan de slag. "Je hoeft alleen maar dat houtje vast te schroeven, hoor", zei ik nog. Nee, na al die jaren, wilde hij het goed oplossen en mij niet meer horen klagen over dat gloeiende kastje.

De oplossing
Eerst dacht hij aan een metalen schuifmechanisme, maar toen hij de laden zag, stapte hij snel van dat idee af. Vol verwondering bekeek hij de constructie: "een schuifmechanisme van zacht hout ... en dan die plastic schroeven, die er niet eens uit kunnen!!" Eindelijk erkernning voor mijn haatverhouding met het ladenkastje!




"Weet je", zei ik, "de laden mogen er best uit, maar ik zou het omhulsel zo graag daar houden." Want afgezien van alle verwijten, die het kastje voor zijn planken kreeg, waren we toch wel gehecht geraakt aan het bovenblad, dat tijdelijk plek bood aan allerhande rommel, schoon wasgoed of soms zelfs tomatenplanten. Maar laden of niet, we moesten dat linnengoed toch ergens kwijt...

Het resultaat
De foto's van ons heerlijke nieuwe kastje...


De bovenste plank is van twee frontjes gemaakt.
Voor de onderste plank was nog maar één frontje over.

Tijdens de fotosessie bleek Mickey zijn plek al te hebben ingenomen.

Het kastje is in gebruik. Met kat erop.
Want: "Zonder kat komt het niet goed",
aldus Middas Dekkers.

vrijdag 24 juni 2011

Gelukkig zijn 2.0

Er zijn bijna evenveel theoriën over geluk als mensen op deze aardbol. Hier is die van mij(ntje):

Stap 1: vereenvoudig je leven
“Gelukkig zijn 2.0” is natuurlijk maar een knipoog naar handige gatgets, online applicaties, sociale netwerken etc., die je leven eenvoudiger zouden moeten maken. Voor deze theorie heb je die allemaal niet nodig. Sterker nog: je mag je Hyves en Facebook zelfs opheffen! Kijk eens wie er nog een echt kaartje sturen of op visite komen. Deze maatregel kan leiden tot jaren in eenzaamheid, maar uiteindelijk komt het vast goed!

Stap 2: geef!
Geef wat je te geven hebt. Hiervan schijn je gelukkig te worden, probeer maar eens of het werkt. Denk echter wel aan de ontvanger, dus geef niet met als enig doel je goed te voelen en/of je van je rommel te ontdoen. Dat kan vast niet de bedoeling zijn.

Stap 3: pimp je omgeving
Pimpen is natuurlijk ontzettend hip en alleen daarom al een goed idee. Het is volgens mij ook leuker dan shoppen. Je raakt je weer bewust van wat een leuke spullen je al hebt. Af en toe wat weggooien kan trouwens ook geen kwaad. Om je opgeruimde kamer vervolgens weer te pimpen met een geurig bosje bloemen.

Stap 4: neem alles niet al te serieus
En dat geldt ook voor mijn artikelen :)

Stap 5: als je tijd over hebt...
...dan kan je altijd nog een uitgebreide studie doen naar artikelen als ’50 tips voor meer geluk’, ‘tips die echt werken’ etc. Haal hieruit wat voor jou belangrijk is en vergeet niet na afloop terug te keren naar stap 1.

zaterdag 11 juni 2011

Ouderwetse koffie

Ik houd van eenvoud, anderen noemen dat ouderwets. Hetgeen mij dikwijls met trots vervult.

Wij drinken graag filterkoffie, wie kent dat nog? Ik hoop dat het nog even blijft bestaan; het is namelijk veel lekkerder dan Senseo koffie. Nee, ik heb het niet begrepen, Senseo is gemakkelijk. Kom nou, hoe lui kun je zijn?! En heb je wel eens een huis vol bezoek gehad met alleen een Senseo tot je beschiking? Succes!

Ja maar met Senseo bespaar je geld doordat je afgepaste hoeveelheden zet. Inmiddels weet iedereen wel dat die pads niet goedkoop zijn. Bovendien hebben wij een mini, waarmee je precies 1 mok kunt zetten. Mijn man kreeg er twee: één van zijn opa en één van zijn stiefvader, uit zijn studententijd. Ze zijn nog nooit kapot gegaan, alleen de kannetjes sneuvelen af en toe. Voor bezoek pakken we het grote koffiezetapparaat.

En nu komt het mooiste: de Senseo is multifunctioneel! Mijn moderne zus bood ons eens chocomel uit de Senseo aan. Dat kan ons koffiezetapparaat niet; wij zijn aangewezen op een pannetje met melk op het vuur. De pan is wel multifunctioneel, want hij vervangt de eierkoker en rijstkoker. Zo ook de melk, die tevens in de koffie wordt gedronken en de cacao die eveneens in cakes wordt verwerkt. Wat ouderwets! Ik glim van trots. En besluit toch maar niet te vertellen hoe wij tosti’s bereiden...